Motyw zbrodni uświadczamy w literaturze każdego okresu. Ten ważny, aczkolwiek trudny i wywołujący liczne kontrowersje temat, pojawia się począwszy od literatury starożytności, a skończywszy na czasach współczesnych. Powodem podejmowania motywu zbrodni przez pisarzy przeważnie nie jest chęć ukazania krwawych scen, czy opisów przebiegu zbrodniczych czynów, ale próba znalezienia przyczyny takiego postępowania i jednocześnie, przestrogi przed konsekwencjami, czyli nieuchronną karą za popełnione zbrodnie. Jednak sposób, w jaki każdy z nich interpretuje haniebne czyny zależy w dużej mierze od ich światopoglądu oraz panującego w danej epoce systemu norm i wartości. W literaturze spotykamy zbrodnie popełnione w celu zdobycia lub utrzymania władzy oraz wyeliminowania przeciwników, z chęci zysku i wzbogacenia się, z zazdrości, z miłości i zemsty, a także, by udowodnić zdolność do okrucieństwa przed samym sobą i dowieść swojej wartości. Dla jednych każda zbrodnia zasługuje na najsurowsze potępienie i adekwatną karę, inni zaś uznają zbrodnię za akt sprawiedliwości, czy nawet uświęconą drogę do szczytnego celu, próbując na różne sposoby uzasadnić przyczyny zbrodni, a nawet je rozgrzeszać. W utworach literackich opisywane są zarówno zbrodnie dokonywane w afekcie, jak i zbrodnie popełniane z zimną krwią, a także losy ludzi, którzy uświadomili sobie zło popełnionych czynów oraz historie osób przekonanych o tym, że ich zbrodnie nigdy nie wyjdą na jaw i nikt się o nich nigdy nie dowie.