Samobójstwo to czyn, który większość z nas przeraża, ale zarazem w jakiś dziwny sposób fascynuje. Świadczy o tym częstość pojawiania się tego motywu w literaturze. Możemy go dostrzec niemal we wszystkich epok. Antyczni bohaterowie-samobójcy to m.in. Sokrates, Antygona, Judasz. W epoce renesansu tworzył znakomity dramaturg - Szekspir, którego dzieła obfitują w postacie dobrowolnie kończące własne życie. Przykładami mogą być Ofelia czy Lady Makbet. Twórczość tego dramatopisarza była inspiracją dla wielu romantyków, dla których samobójstwo było jednym z najczęstszych tematów pisarskich. Rozwinęli oni ten motyw na niespotykaną skalę, tworząc coś w rodzaju jego kultu. Romantyczna samobójcza śmierć miała być przemyślanym czynem estetycznym - rozgrywała się przeważnie w przepięknej scenerii, w atmosferze egzaltacji. Temat samobójstwa powrócił w epoce Młodej Polski. Był to skutek pesymistycznej filozofii Schopenhauera. Przykładem samobójcy-dekadenta jest Korzecki z Ludzi bezdomnych. Twórcy późniejszych epok : dwudziestolecia międzywojennego i współczesności odchodzą od romantyczno-młodopolskiego rozumienia samobójstwa, co nie oznacza, że rezygnują z tego motywu zupełnie. Przykładami są: Zenon Ziembiewicz z "Granicy" czy Kostylew z "Innego Świata".