Dzieciństwo często uważane jest za najpiękniejszy okres w życiu człowieka. Życie jest wtedy takie proste i upływa na beztroskich zabawach. Będąc starszym nie możemy już sobie pozwolić na brak odpowiedzialności, musimy zachowywać się wedle ułożonych reguł. Tymczasem dzieci swą prostotą i szczerością potrafią wzruszyć i zaskoczyć niejednego człowieka. W tym okresie bardzo istotne jest, by rodzice zadbali o swą pociechę, gdyż to jak ukształtuje się człowiek w dzieciństwie jest ogromnie ważne dla jego dalszego rozwoju. Jeśli dziecku w dzieciństwie brakuje miłości i dobroci, zazwyczaj bardzo mocno wpływa to na jego dalsze życie. Aspekt ten często wykorzystują twórcy literaccy przedstawiając nam w swych dziełach wpływ dzieciństwa na dorosłe życie bohaterów literackich. Innym razem dzieciństwo bywa traktowane przez pisarzy w sposób metaforyczny i służy ukazaniu rzeczywistości w krzywym zwierciadle.

Motyw dziecka w literaturze

"Mały Książę"
Tytułowy bohater, mały chłopiec poszukuje prawdziwego przyjaciela, nie mogąc go znaleźć decyduje się przybyć na ziemię. Spotyka go tutaj szereg rozczarowań, zachowanie dorosłych wcale mu nie odpowiada, dostrzega w nich brak moralności, oraz egoizm. W końcu uświadamia sobie, iż jego prawdziwym przyjacielem jest róża, którą właśnie zostawił. Pomimo, iż są miliony innych róż, to dla niego jego jest wyjątkowa, zdając sobie z tego sprawę chłopiec powraca na swoją planetę. Ten krótki utwór mówi nam, iż dzieci często widza dużo więcej niż nam się wydaje, ponadto uświadamia nam, iż często rzeczy których szukamy są obok nas, lecz my po prostu nie potrafimy tego dostrzec.

"Nie-Boska komedia"
Chłopiec przedstawiony w utworze - Orcio, za sprawą modłów swej matki, zostaje poetą. Chłopiec jest niewidomy, kalectwo sprawia, iż dostrzega więcej niż inni, jest osobą niezwykle wrażliwą, poezja staje się jego całym życiem. Okazuje się to dla niego przekleństwem, posiadany dar łączy się bowiem z wizjami, które sprawiają, iż chłopiec jest nieszczęśliwy.

"Władca much"
„Władca much" to opowieść o grupie chłopców, którzy za sprawą katastrofy lotniczej, trafiają na bezludną wyspę. Początkowo dzieci są szczęśliwe, nie ma tam bowiem dorosłych z ich nakazami i zakazami, roślinność wyspy dostarcza smacznego pożywienia, jednym słowem żyją w pełnej sielance. Z czasem jednak zaczynają dziać się tragiczne rzeczy, dzieci przeżywają regres społeczny, zaczynają wierzyć w kult bestii rzekomo zamieszkującej wyspę, wkrótce dzieci zaczynają polować na siebie, dochodzi do śmierci kilku z nich. Dorośli, którzy przybywają na ratunek, są przerażeni, widząc, jak na wyspie zwyciężyło zło. Źródłem okrucieństwa і chaosu stają się oni sami- kilku lub kilkunastoletni rozbitkowie, którzy w normalnych warunkach nie ukazaliby mrocznej strony swej natury.